Wybrane formy terapii

Każdy z nas może w pewnym momencie życia potrzebować wsparcia, a forma terapii powinna odpowiadać na indywidualne potrzeby i sytuację danej osoby. Poznaj wybrane formy terapii i dowiedz się, czym się różnią oraz w jakich sytuacjach mogą być pomocne.

Terapia psychodynamiczna

Terapia psychodynamiczna pomaga lepiej zrozumieć siebie, swoje emocje, relacje i powtarzające się schematy zachowania. Jej założeniem jest, że część naszych trudności może mieć źródło w nieuświadomionych emocjach, doświadczeniach i sposobach funkcjonowania, które kształtowały się na wcześniejszych etapach życia.

Podczas terapii pacjent, w bezpiecznej relacji z psychoterapeutą, przygląda się swoim myślom, emocjom, doświadczeniom i relacjom z innymi. Ważnym elementem jest także relacja terapeutyczna – to, co dzieje się między pacjentem a terapeutą, może pomóc lepiej zrozumieć własne sposoby reagowania i budowania relacji.

Terapia psychodynamiczna może być pomocna m.in. w przypadku:

  • trudności w relacjach i powtarzających się schematów;
  • obniżonego nastroju, lęku i przewlekłego napięcia;
  • problemów z poczuciem własnej wartości;
  • trudności w rozumieniu i wyrażaniu emocji;
  • doświadczeń straty, traumy i trudnych wydarzeń;
  • poczucia „utknięcia” lub trudności w dokonywaniu zmian.

Celem terapii jest  nie tylko złagodzenie objawów, ale także głębsze zrozumienie ich źródeł i wypracowanie bardziej satysfakcjonujących sposobów funkcjonowania.

Terapia psychodynamiczna może mieć różną długość i częstotliwość spotkań, zależnie od potrzeb pacjenta oraz ustaleń z psychoterapeutą.

Terapia poznawczo-behawioralna (CBT)

Terapia poznawczo-behawioralna (CBT) pomaga lepiej zrozumieć, jak nasze myśli, emocje i zachowania wpływają na siebie nawzajem. Jej celem jest rozpoznanie niekorzystnych schematów myślenia i zachowania oraz stopniowe wypracowanie bardziej pomocnych sposobów radzenia sobie z trudnościami.

Terapia jest zazwyczaj ustrukturyzowana i skoncentrowana na konkretnych trudnościach oraz celach ustalonych wspólnie z terapeutą. Podczas spotkań pacjent uczy się m.in. rozpoznawać automatyczne myśli, sprawdzać ich trafność i rozwijać nowe sposoby reagowania. Częścią terapii mogą być również ćwiczenia i zadania do wykonania między sesjami.

CBT może być pomocna m.in. w przypadku:

  • zaburzeń lękowych i napadów paniki;
  • depresji i obniżonego nastroju;
  • przewlekłego stresu i trudności w radzeniu sobie z emocjami;
  • problemów ze snem;
  • niskiego poczucia własnej wartości;
  • trudności w relacjach i codziennym funkcjonowaniu;
  • innych trudności psychicznych, w zależności od indywidualnej sytuacji.

CBT koncentruje się przede wszystkim na tym, co dzieje się „tu i teraz”, choć w terapii można również pracować nad doświadczeniami z przeszłości, jeśli mają one znaczenie dla obecnych trudności.

CBT jest terapią opartą na badaniach naukowych, a jej przebieg, długość i stosowane metody są dobierane indywidualnie do potrzeb pacjenta.

Terapia systemowa

Terapia systemowa pomaga spojrzeć na trudności człowieka w kontekście jego relacji z innymi – przede wszystkim z rodziną, partnerem czy partnerką, ale także z innymi ważnymi osobami. Zakłada, że sposób, w jaki funkcjonujemy, wpływa na naszych bliskich, a relacje z nimi również wpływają na nasze emocje, zachowania i samopoczucie.

Podczas terapii pacjent wraz z terapeutą przygląda się wzajemnym zależnościom, sposobom komunikowania się, rolom, granicom i powtarzającym się schematom w relacjach. Celem jest lepsze zrozumienie trudności i wypracowanie bardziej wspierających sposobów porozumiewania się i reagowania.

Terapia systemowa może być prowadzona indywidualnie, w parze lub z udziałem rodziny – w zależności od problemu i ustalonych celów terapii.

Może być pomocna m.in. w przypadku:

  • konfliktów i trudności w relacjach;
  • kryzysów rodzinnych i partnerskich;
  • problemów w komunikacji;
  • trudności wychowawczych;
  • zmian i ważnych wydarzeń wpływających na funkcjonowanie rodziny;
  • powtarzających się konfliktów i schematów relacyjnych;
  • trudności, których źródła lub konsekwencje są silnie związane z relacjami z bliskimi.

W terapii systemowej nie chodzi o znalezienie „winnego”. Chodzi o zrozumienie wzajemnych zależności i wspólne poszukiwanie zmian, które mogą poprawić funkcjonowanie całego systemu relacji.

Terapia systemowa może mieć różną długość i częstotliwość spotkań. Jej forma jest dopasowywana do potrzeb osoby, pary lub rodziny.

Terapia gestalt

Terapia Gestalt koncentruje się na lepszym rozumieniu siebie, swoich emocji, potrzeb i sposobów funkcjonowania w relacjach z innymi. Szczególną uwagę zwraca na to, czego doświadczamy tu i teraz – jakie emocje pojawiają się w danym momencie, jak reaguje nasze ciało i czego potrzebujemy.

W terapii pacjent, we współpracy z psychoterapeutą, uczy się zauważać i nazywać własne emocje, potrzeby oraz schematy działania, a także rozpoznawać, co pomaga mu, a co utrudnia budowanie satysfakcjonującego życia i relacji. Ważnym elementem jest autentyczna, oparta na kontakcie, relacja terapeutyczna.

Terapia Gestalt może być pomocna m.in. w przypadku:

  • trudności w rozpoznawaniu i wyrażaniu emocji;
  • problemów w relacjach z innymi;
  • poczucia zagubienia, pustki lub braku satysfakcji z życia;
  • niskiego poczucia własnej wartości;
  • przewlekłego napięcia i trudności w radzeniu sobie ze stresem;
  • kryzysów życiowych i ważnych zmian;
  • potrzeby lepszego poznania siebie i swoich potrzeb.

Celem terapii Gestalt jest zwiększanie samoświadomości i sprawczości – tak, aby łatwiej było podejmować świadome decyzje i budować życie bardziej zgodne ze sobą.

Terapia Gestalt może wykorzystywać nie tylko rozmowę, ale również pracę z emocjami, ciałem, wyobraźnią czy doświadczeniem „tu i teraz”. Jej przebieg i długość są dostosowywane do indywidualnych potrzeb.

Terapia par

Terapia par to forma profesjonalnego wsparcia dla osób, które chcą lepiej zrozumieć swoje relacje, poprawić komunikację i wspólnie pracować nad trudnościami, które pojawiły się w związku. Nie jest przeznaczona wyłącznie dla par stojących na skraju rozstania. Można skorzystać z niej również wtedy, gdy partnerzy chcą lepiej zadbać o swoją relację.

Podczas spotkań para, przy wsparciu psychoterapeuty, przygląda się wzajemnym potrzebom, emocjom, sposobom komunikowania się i powtarzającym się schematom konfliktów. Terapeuta pomaga partnerom usłyszeć i zrozumieć perspektywę drugiej osoby oraz wspólnie szukać możliwych zmian.

Terapia par może pomóc m.in. w sytuacji:

  • częstych konfliktów i trudności w porozumieniu się;
  • narastającego dystansu i poczucia osamotnienia w związku;
  • kryzysu zaufania lub zdrady;
  • trudności w bliskości i życiu seksualnym;
  • ważnych zmian życiowych, np. narodzin dziecka, choroby, utraty pracy czy przeprowadzki;
  • problemów związanych z wychowywaniem dzieci;
  • powtarzających się konfliktów i schematów, z których trudno samodzielnie wyjść;
  • decyzji o pozostaniu razem lub rozstaniu.

Celem terapii par nie zawsze jest uratowanie związku za wszelką cenę. Jest nim przede wszystkim lepsze zrozumienie sytuacji, potrzeb i możliwości obojga partnerów oraz znalezienie najlepszego sposobu poradzenia sobie z trudnością – wspólnie albo, jeśli taka decyzja zostanie podjęta, w sposób możliwie bezpieczny i świadomy.

Nie trzeba czekać, aż kryzys w związku stanie się nie do opanowania. Czasem jedna rozmowa ze specjalistą może być początkiem ważnej zmiany.

Proszenie o pomoc nie oznacza, że z Waszym związkiem jest „coś nie tak”. Oznacza, że chcecie o niego zadbać.

Terapia EMDR

EMDR (Eye Movement Desensitization and Reprocessing) to metoda psychoterapii stosowana przede wszystkim w pracy z doświadczeniami traumatycznymi i ich konsekwencjami. Jej celem jest pomoc w przetworzeniu trudnych wspomnień, które nadal wywołują silne emocje, napięcie lub poczucie zagrożenia.

Podczas terapii pacjent, przy wsparciu psychoterapeuty, przywołuje wybrane wspomnienia, jednocześnie wykonując określone zadania, np. śledząc ruchy dłoni terapeuty lub wykorzystując inne formy stymulacji bilateralnej. Proces ten ma pomóc w przetworzeniu traumatycznych doświadczeń i zmniejszeniu ich wpływu na obecne funkcjonowanie.

EMDR jest szczególnie wykorzystywana w pracy z:

  • doświadczeniami traumatycznymi i ich następstwami;
  • zespołem stresu pourazowego (PTSD);
  • wspomnieniami związanymi z wypadkami, przemocą, nagłą stratą lub innymi trudnymi wydarzeniami;
  • silnym lękiem, poczuciem zagrożenia i napięciem związanym z wcześniejszymi doświadczeniami;
  • niektórymi zaburzeniami lękowymi i innymi trudnościami, jeśli terapeuta uzna tę metodę za odpowiednią.

EMDR nie polega na wymazywaniu wspomnień. Chodzi o to, aby trudne wydarzenie przestało wywoływać silną reakcję emocjonalną i nie wpływało w znaczącym stopniu na teraźniejsze życie.

EMDR jest prowadzona przez odpowiednio przeszkolonego specjalistę. Przed rozpoczęciem pracy terapeuta ocenia sytuację pacjenta i dobiera metody odpowiednie do jego potrzeb oraz aktualnego stanu.

Analiza Jungowska

Analiza Jungowska to forma psychoterapii inspirowana myślą Carla Gustava Junga. Pomaga lepiej zrozumieć siebie, swoje emocje, wewnętrzne konflikty i powtarzające się wzorce, a także odkrywać własne potrzeby, wartości i kierunek rozwoju.

Ważnym elementem analizy jest poznawanie nieuświadomionych aspektów własnego życia psychicznego. W pracy terapeutycznej wykorzystuje się m.in. rozmowę, analizę snów, wyobrażeń, symboli i doświadczeń emocjonalnych. Szczególne znaczenie ma relacja między terapeutą a osobą korzystającą z terapii oraz stopniowe budowanie większej samoświadomości.

Analiza Jungowska może być pomocna m.in. w przypadku:

  • poczucia zagubienia lub braku sensu;
  • powtarzających się trudności i schematów w relacjach;
  • kryzysów życiowych i ważnych zmian;
  • trudności w rozumieniu własnych emocji i potrzeb;
  • obniżonego poczucia własnej wartości;
  • poczucia wewnętrznego konfliktu lub „utknięcia”;
  • potrzeby głębszego poznania siebie i rozwoju osobistego.

Celem Analizy Jungowskiej jest nie tylko zmniejszenie cierpienia, ale również lepsze poznanie własnego świata wewnętrznego i rozwijanie bardziej świadomego, autentycznego sposobu życia.

Analiza Jungowska jest podejściem nastawionym na pogłębioną pracę nad osobowością i procesem rozwoju. Jej przebieg oraz długość są indywidualnie dopasowywane do potrzeb osoby korzystającej z terapii.

Terapia skoncentrowana na rozwiązaniach (TSR)

Terapia skoncentrowana na rozwiązaniach (TSR) skupia się przede wszystkim na tym, co można zrobić, aby poprawić obecną sytuację, zamiast koncentrować się wyłącznie na źródłach problemu. Pomaga odkrywać własne zasoby, mocne strony i doświadczenia, które mogą być pomocne w osiągnięciu pożądanej zmiany.

Podczas spotkań terapeuta, wspólnie z pacjentem, przygląda się temu, jak wygląda sytuacja teraz, czego osoba potrzebuje i jak chciałaby, żeby wyglądało jej życie. Poszukuje się pozytywnych doświadczeń, wcześniejszych sukcesów i nawet niewielkich zmian, które mogą stać się początkiem dużej zmiany.

TSR może być pomocna m.in. w sytuacji:

  • kryzysu życiowego lub emocjonalnego;
  • trudności w relacjach;
  • przewlekłego stresu i przeciążenia;
  • problemów z podejmowaniem decyzji i wprowadzaniem zmian;
  • obniżonej motywacji lub poczucia sprawczości;
  • trudności w codziennym funkcjonowaniu;
  • potrzeby znalezienia konkretnego kierunku działania.

W TSR nie chodzi o to, aby terapeuta dawał gotowe rozwiązania. To pacjent jest ekspertem od własnego życia, a terapeuta pomaga mu odkrywać możliwości, zasoby i rozwiązania, które mogą być dla niego najbardziej użyteczne.

TSR może być stosowana zarówno w krótkoterminowej, jak i dłuższej pracy terapeutycznej. Jej forma i czas trwania zależą od potrzeb oraz celów osoby korzystającej z pomocy.

Terapia uzależnień

Terapia uzależnień to profesjonalna forma pomocy dla osób, które tracą kontrolę nad używaniem substancji lub określonymi zachowaniami i doświadczają z tego powodu negatywnych konsekwencji w swoim życiu. Jej celem jest nie tylko ograniczenie lub zaprzestanie zachowania powodującego szkody, ale także zrozumienie mechanizmów uzależnienia i nauczenie się, jak radzić sobie bez niego.

Pomoc może dotyczyć zarówno uzależnień od substancji, takich jak alkohol, narkotyki czy leki, jak i uzależnień behawioralnych, np. hazardu. W zależności od potrzeb terapia może mieć formę indywidualną, grupową lub rodzinną.

Warto rozważyć terapię uzależnień, gdy:

  • coraz trudniej kontrolujesz ilość, częstotliwość lub czas poświęcany na dane zachowanie;
  • próbujesz ograniczyć lub przerwać określone zachowanie, ale nie udaje Ci się to;
  • używanie substancji lub określone zachowanie staje się ważniejsze niż relacje, praca, nauka czy inne aktywności;
  • ponosisz konsekwencje zdrowotne, finansowe, zawodowe lub rodzinne;
  • sięgasz po substancję lub dane zachowanie, aby radzić sobie ze stresem, emocjami albo trudnymi sytuacjami;
  • bliscy zwracają uwagę, że Twoje zachowanie stało się niepokojące;
  • zauważasz, że coraz więcej czasu i energii poświęcasz na zdobywanie i używanie danej substancji lub „odreagowywanie” po danym zachowaniu.

Nie trzeba czekać, aż uzależnienie całkowicie przejmie kontrolę nad życiem. Im wcześniej pojawi się profesjonalne wsparcie, tym większa szansa na zatrzymanie pogłębiania się problemu.

Terapeuta pomaga rozpoznać mechanizmy uzależnienia, sytuacje zwiększające ryzyko nawrotu oraz sposoby radzenia sobie z emocjami i trudnościami bez sięgania po destruktywne substancje lub zachowanie.

W terapii można pracować m.in. nad:

  • rozpoznawaniem wyzwalaczy i sygnałów ostrzegawczych;
  • radzeniem sobie z głodem i napięciem;
  • budowaniem nowych sposobów spędzania czasu i regulowania emocji;
  • odbudowywaniem relacji i codziennego funkcjonowania;
  • zapobieganiem nawrotom;
  • wzmacnianiem motywacji do zmiany.

W niektórych sytuacjach terapia uzależnień może być częścią szerszego leczenia, obejmującego również pomoc lekarza psychiatry lub innych specjalistów.

Uzależnienie nie jest powodem do wstydu. Jest problemem, z którym można szukać profesjonalnej pomocy.

Ważne kontakty

Jeśli Ty albo ktoś z Twoich bliskich jest w kryzysie psychicznym, ZADZWOŃ, nie bój się prosić o pomoc.

112
Numer alarmowy w sytuacji bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia.
116 123
Całodobowy telefon zaufania dla dorosłych.
Bezpłatny, 7 dni w tygodniu.
116 111
Całodobowy telefon zaufania dla dzieci i młodzieży.
Bezpłatny, 7 dni w tygodniu.
800 70 22 22
Centrum Wsparcia dla Osób Dorosłych w Kryzysie Psychicznym. Bezpłatnie, całodobowo, 7 dni w tygodniu.
Z pomocy mogą korzystać zarówno osoby w kryzysie, jak i osoby, które chcą pomóc komuś bliskiemu.

Nie musisz wiedzieć, co powiedzieć. Ważne, żeby zrobić pierwszy krok.

Wspierają nas